تبلیغات
Parasarica پره سریکا - مطالب ابر خدیجه رزداری

همه چیز در مورد پره سر

 
 
دوستِم‌ گرچ‌ِ اِم‌ دنیان‌َ خشیمون‌           هَم‌َ دلدادَه ی‌ ام‌ دلكشیمون‌

چ‌ِ فایده عاقبت‌ با حسرت‌ و درد            دنیاكا كوچ‌ بَكَردیمون‌ بشیمون‌


استفاده از مطالب این وبسایت فقط با ذکر منبع مجاز میباشد!

دوستان لطفا حتما مارا از نظرات ارزشمند خود بهره مند سازید!


parasarica.ir


parasarica@gmail.com

:: خبر: طاووسک پره سر به زیستگاهش برگشت
:: آموزش: ضرب المثل تالشی 16
:: شرکت چوکا
:: تحریف نام ایسپیه مزگت
:: ایسپیهَ مَزگَت (مهندس رامین باباپور شکره دشت)
:: گالری تصاویر: ایسپیه مزگت
:: آموزش: ضرب المثل تالشی 16
:: دیوار 47 پره سر
:: خبر : نگرانی از تخریب جنگل های گیلان با ساخت سد شفارود (+جوابیه)
:: آشنایی با سد مخزنی شفارود
:: یک دانستنی از سه شنبه بازار
:: آموزش: ضرب المثل تالشی 15
:: آموزش: ضرب المثل تالشی 14
:: آموزش: ضرب المثل تالشی 13
:: آموزش: ضرب المثل تالشی 12
:: آموزش: ضرب المثل تالشی 11
:: آموزش: ضرب المثل تالشی 10
:: آموزش: ضرب المثل تالشی 9
:: آموزش: ضرب المثل تالشی 8
:: آموزش: ضرب المثل تالشی 7
:: آموزش: ضرب المثل تالشی 6
:: آموزش: ضرب المثل تالشی 5
:: آموزش: ضرب المثل تالشی 4
:: آموزش: ضرب المثل تالشی 3
:: آموزش: ضرب المثل تالشی 2
:: اسطوره یا ایزد سیاگالش
:: گیاهان مناسب منطقه پره سر (3)
:: گیاهان مناسب منطقه پره سر (2)
:: گیاهان مناسب منطقه پره سر (1)
:: تالش چه ندارد!


گزارشی از حضور بانوی نی نواز تالشی خدیجه زرداری در تالار اندیشه تهران
نظرات |

آداب نوازندگی روی سن را نمی‌داند و بیش از ۷۵ سال سن دارد. از کودکی برای گله گوسفندان نی نواخته و آخرین زنی است که موسیقی چوپانی را می‌شناسد. می‌گوید پس از او کسی نیست که برای گوسفندانش، نی بنوازد .
خدیجه زرداری/ نی‌نواز چوپان از تالش

خبرگزاری میراث فرهنگی- گروه فرهنگ و هنر- زهره نیلی- این‌بار درهای تالار اندیشه به‌روی مهمانانی خاص گشوده شده است. مهمانانی که در این فضا، احساس غربت می‌کنند. راه و روش رفتن به سن و نواختن در برابر کسانی که رو‌به‌روشان نشسته و مشتاق شنیدن آواها و ترانه‌هاشان هستند را نمی‌دانند.

زنان و مردان در حالی‌که لباس محلی پوشیده‌اند، وارد سالن می‌شوند. مردان بیل به دست دارند و زن‌ها، لباس ‌های رنگی به‌تن کرده‌اند.پیرزنی در این میان، سرگردان‌تر از سایر مهمانان به‌نظر می‌رسد. پیراهن بلند صورتی با کت کوتاه مشکی به تن کرده و نی به دست، به هرسو چشم می‌گرداند و کسی نیست تا راهنمایی‌اش کند.

این زن، خدیجه زرداری، آخرین زنی است که موسیقی چوپانی را می‌شناسد. پس از او کسی نیست که برای گوسفندان، نی بنوازد. پیرزن نه برای گله که به‌خاطر خود، نی می‌زند .

خدیجه خانم به تهران آمده تا در نخستین جشنواره کارآواها شرکت کند. وقتی از او می‌خواهند تا به روی صحنه بیاید و نی بنوازد، مات و مبهوت دور و بر را نگاه می‌کند و پشت به جمعیت می‌ایستد و نی را به لبانش نزدیک می‌کند؛ حق دارد آخر تاکنون در برابر چنین جمعیتی ننواخته. همیشه او بوده و گوسفندان و بی‌کرانگی طبیعت.

خدیجه زرداری، نمی‌داند تابستان به‌دنیا آمده یا زمستان تنها می‌داند که ۷۵ ساله است و دیگر، نفسی برایش باقی نمانده تا در نی بدمد. افسوس او از این نیست که دیگر، توان نواختن ندارد، آنچه او را آزار می‌دهد این است که پس از او کسی نیست تا برای گله اش، نی بزند.

او به زبان تالشی سخن می‌گوید و با مهربانی، قربان صدقه‌ات می‌رود. انگار شکیبایی و آرامش را از طبیعت، به‌خوبی آفراگرفته است. مادر پنج دختر و پنج پسر است. چندین و چند نوه دارد اما دلش می‌خواهد نتیجه یا نتیجه‌هایش را هم ببیند.

سال‌ها پیش، نی زدن را از همسرش یاد گرفته و از آن زمان تاکنون نفس گرم خود را در نی دمیده است. او ۲۰ سر دام دارد و فکر می کند گوسفندانش از شنیدن صدای نی، لذت می‌برند.

“زینب بهارمست” هم از دیگر زنانی است که در جشنواره کارآواها شرکت کرده. پیراهن قرمزی به تن کرده با گل‌های سپید بر زمینه آن. با دقت به حرف‌های زرداری گوش می‌دهد و تک‌تک کلماتش را به فارسی برمی‌گرداند. بهارمست، ترانه می‌خواند. آن‌هم زمانی که برنج می‌کارد و چای، برداشت می‌کند.

بهارمست، ۵۷ ساله است و مادر چهار فرزند. پسر بزرگش، متخصص بیهوشی است و کوچک‌ترین پسرش، مهندسی برق خوانده است. یکی از دخترهایش دیپلم گرفته و ازداج کرده و دختر دیگرش، دانشجوی کارشناسی است.

بچه‌ها کشاورزی نمی‌کنند و دلشان نمی‌خواهد برنج بکارند و ترانه بخوانند اما بهارمست، کشاورزی را دوست دارد و هر زمان، خسته می‌شود، ترانه می‌خواند تا خستگی از تنش، به‌در رود.

پیرامونت را نگاه می‌کنی. همه کسانی که در نخستین جشنواره کارآواها شرکت کرده‌اند،پیر و ناتوان و درمانده‌اند. جامعه ما نیز، چون جوامع دیگر، به سمت صنعتی شدن می‌رود و مناسبات زندگی و کار، باشتاب تغییر می‌کنند. در این میان چه بر سر آیین‌ها و آداب و رسوم می‌آید؟ کدام سازمان و نهاد فرهنگی به گردآوری و مستند کردن آواهایی می‌پردازد که در اینده‌ای نزدیک از هیچ حنجره ای به‌گوش نمی‌رسند.

بازنشر از
خبرگزاری میراث فرهنگی- گروه فرهنگ و هنر


مرتبط با : مشاهیر پره سر اخبار
برچسب ها : پره سر-بخش پره سر-شهر پره سر-خدیجه رزداری-خدیجه زرداری-نی تالش-زینب بهارمست-
نویسنده : امین
تاریخ : دوشنبه 25 فروردین 1393
زمان : 07:18 ب.ظ
مشاهیر: خدیجه رزداری ، نی نواز نامدار تالش
نظرات |


خدیجه رزداری در سال 1314در ملال دیده به جهان گشود .او چون بسیاری از زنان تالش از کودکی آنچه به یاد دارد، کو ه ومزرعه وجنگل است ودرختان سربه فلک کشیده جنگل وچرای رمه در سبزه زار ها .او به دنبال راه وروش زندگی نیاکان خود تنها شغلی را که پیش روی خود دید دامداری بود وبس ، زندگی دامداری به ویژه شیوة شبانی مردم تالش چنان است که چوپان بسیاری از زندگی خود را در تنهایی دشت و جنگل و كوه و بیابان می‌گذراند و تنها همدمش گوسفندان و دامهایش هستند که سرمایه‌اش می باشند. این پهنۀ فراخ و هنگامۀ تنهایی، شبانان را به سویی کشانده است که در تنهایی خود،با کاری یا هنری دمخور شوند؛ از این رو، شماری از شبانان به هنرهای روزگار خود رو آورده‌اند که یكی از هنرهای این مرز و بوم "نی‌نوازی" است او در جوانی چوپان گوسفندان بود او از بچگی با پوست درخت ون نی زدن را آموخت. او نی نوازی را به صورت تجربی آموخته و نزد هیچ استاد ی هم شاگردی نکرده است.اوبا الهام از زیستگاه زیبای خودو به تجربه دید که صدای ونگاوگ رمه ونواختن زنگ برگردن گوسفندان هنگامی که با نی چوپان هم آهنگ در دل کو ههای بدون هیاهوی انسان وماشین هم نوا میشوند نه تنها روان خسته از سختی چوپان آرامش می یابد بلکه گوسفندان هم از نوای نی احساس امنیت ونشاط دارند
خدیجه هنگامی که ازدواج کرد مانند همسرش دامداری و گوسفندداری را ادامه داد .او از همسرش نواختن درست نی را آموخت وبه تجربه پس ازمدتی آنچنان با عشق ونوای محزونی می آموخت که همه از هنر نی نوازی متحیر میشدند .نوای نی خدیجه هنگامی نواخته میشد اشکها از دل دردمندان چون چشمه ای فوران میزد .دیری نپایید که آوازه نی نوازی خدیجه زبانزد همه آبادی وشهر تالش شد .
امروز هم در هیاهوی دستگاههای نوین، در برخی جشن‌های فرهنگی از او خواسته می‌شود بنوازد و آنگاه که صدای دلنشین و آرام نی‌ از بلندگوها پخش می‌شود، شادی و آرامش دلنشینی همراه می‌آورد و یادو یادگارهای بسیاری را برای سالمندان زنده می‌کند
خدیجه نی را در اندازه همتراز اساتید این هنر می نوازد و تا کنون با شرکت در چند همایش استانی و کشوری مورد توجه و تمجید قرار گرفته است
خانم رزداری در هر جشنوارهای که شرکت کرده نوای نی خود را به عنوان نمادی از صلح و دوستی به علاقمندان هدیه کرده است.این بانوی هنرمند تالش ، در زمان اوج محرومیت و بی توجهی مقامات کشور به فرهنگ او به هنر زیبای موسیقی تالشی قوم خود پی برد وهمچنان عاشق این هنر بسر میبرد.
او یکی از ده هنرمندموسیقی تالش بود که موسسه تالش شناسی به تازگی در درجشنی با شکوه از ایشان تجلیل نمودند .او شکیبایی و آرامش را از طبیعت، به‌خوبی فراگرفته است. مادر پنج دختر و پنج پسر است. چندین و چند نوه دارد اما دلش می‌خواهد نتیجه‌هایش را هم ببیند.


مرتبط با : پره سر مشاهیر
برچسب ها : پره سر-بخش پره سر-شهر پره سر-موسیقی تالش-نی تالش-خدیجه رزداری-نی نواز تالش-
نویسنده : امین
تاریخ : جمعه 22 فروردین 1393
زمان : 02:06 ب.ظ